piątek, 12 lutego 2016

Sytuacja dialogu nie musi wiązać się z kompromisem i uznaniem racji silniejszego


Abstrakcja w tytule?


W świecie nie tylko kultury, w którym common sense is not so common, instynkt przetrwania wymusza daleko idące kompromisy między poprawnością polityczną, dobrym wychowaniem i dobrym smakiem, gdzie partnerstwo jest w teorii na piedestale ale wciąż "Cysorz to ma klawe życie"... mamy wpływać edukacją kulturową na to, by młodzi ludzie budowali lepsze społeczeństwo.
W tym świecie jest ktoś, kto twierdzi, że "Sytuacja uczenia się nie musi być związana z asymetryczną relacją między nauczycielem a uczniem".

Tytuł tego posta pochodzi (jak cytowane przed chwilą zdanie) ze streszczenia artykułu Marceli Kościańczuk: Edukacja kulturowa jako edukacja partnerska. Wzajemne uczenie się przez działanie, grę i zabawę. "Różnice mogą, ale nie muszą dzielić. Artykuł przedstawia projekty, w których działania artystyczne stają się platformą porozumienia, wspólnej gry i zabawy. Te dwa ostatnie narzędzia są zarazem środkiem, jak i celem wspólnych działań, w których zaciera się granica pomiędzy tym, kto daje naukę, a tym który się uczy. W opisywanych inicjatywach zarówno dorośli, jak i młodzi uczestnicy są wymiennie nauczycielami i uczniami, a może nawet burzą tę granicę i proponują model wzajemnej edukacji jako wymiany wartości". Autorka opowiada między innymi o działaniu "Zabawa to poważna sprawa" w poznańskich Jeżycach. Nie mogę się oprzeć, by nie zacytować jeszcze jednego fragmentu, tym razem z samego artykułu: "Niekiedy najmłodszy i najmniej, jak by się zdawało, zaangażowany uczestnik stanie się mistrzem wspólnej zabawy, która będzie spontaniczną rozrywką, ale zarazem czymś więcej. Będzie grą o wielką stawkę, nauką szacunku, współdziałania, sprawczości, czy nawet odzyskiwania godności".


Informację podałam za Czytelnią Centrum Praktyk Edukacyjnych. Tam właśnie znajduje się wspomniany artykuł.



Poradnik metodyczny. Edukacja kulturowa | Tom 2
Tam również możecie znaleźć inne publikacje Centrum Praktyk Edukacyjnych (CPE)  z Poznania, w tym: Poradnik metodyczny. Edukacja kulturowa. Tom 2, a w nim 12 scenariuszy działań edukacyjnych.


W każdym scenariuszu można znaleźć miejsca szczególnie podatne na twórcze przeobrażenia i modyfikacje, ale i inne, stanowiące pewnego rodzaju ostrzeżenia – punkty zapalne, potencjalnie narażone na porażkę bądź kłopotliwe. Scenariusze działań zachęcają do podejmowania współpracy, sugerują, jak można poszukiwać potencjalnych partnerów, jak rozmawiać z przyszłymi odbiorcami, wreszcie – jak wspólnie działać z uwzględnieniem odmiennych wartości, które do każdego przedsięwzięcia wnoszą różne podmioty.

Mowa tu o edukacji kulturowej (nie o kulturalnej), którą zespół Centrum Praktyk Edukacyjnych propaguje. Przyświeca jej nie tyle zdobywanie określonych umiejętności, ile świadome, krytyczne i angażujące dążenie do rozumienia rzeczywistości kulturowej oraz dostarczanie narzędzi do przekształcania tej rzeczywistości.


© Centrum Praktyk Edukacyjnych, Centrum Kultury Zamek, Poznań 2015 Źródło: Centrum Praktyk Edukacyjnych

Informację podałam za Platformą Kultury.

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza